مبارزه‌ی اید‌ئولوژیک با رنج میسر می‌گردد

13 Nîsan 2013 Şemî

اید‌ئولوژی مقوله‌ای کوتاه مدت نبوده بلکه فعالیتی همیشگی و مداوم است. بویژه مبارزه‌ی اید‌ئولوژیک در هر جا بایستی بدون گسست و انقطاع انجام شود. چون اگر توام با توقف باشد، مسائل و مشکلاتی را با خود به همراه خواهد داشت.

نکات مهم بسیاری در مبارزات ایدئولوژیکی وجود دارند که بایستی اساس گرفته شوند. در وهله‌ی نخست بعنوان اولین اصل در روابط ایدئولوژیک، بایستی نحوه‌ی نگرش خود را نسبت به ایدئولوژی تصحیح نماییم. یعنی ایدئولوژی را همچون فرمول و یا عبارتی ازبَر نشناسیم و از این تعریف رهایی یابیم.

هنوز هم چنین می‌گوییم که، فلان شخص ایدئولوژیک است. شناسه‌ی ایدئولوژیک بودن‌اش چیست؟ گویا " اگر سخنور بوده، مطالعه داشته و مواردی را ازبر کرده باشد، و دور از کار و پراکتیک باشد، اید‌ئولوژیک است!" چنین برخوردِ اشتباهی سبب می‌شود که مبارزه‌ی ایدئولوژیک در میان سازمان ما نیز ضعیف باشد. بنابراین ایدئولوژیک بیان، گفتار، جمله‌یابی، و جمله‌سازی نبوده و همچنین فرمولاسیون لفاظی، یعنی صرف بر زبان راندن [تئوری‌ها] نمی‌باشد.

ایدئولوژی فراتر از آن، در وجود انسان خودبودن (عدم بیگانگی از خویش) و اراده مستقل را پدید می‌آورد. ایدئولوژی نیروی مقاومت و مبارزه را در انسان بوجود می‌آورد. مثلا اگر بلحاظ ایدئولوژیک، بر سخن‌وری و درک مسائل [تسلط داشته باشیم]، هر چند از ابزارهای اید‌ئولوژیک برخوردار باشیم نیز، یعنی دارای ده‌ها مجله، ده‌ها مرکز پخش رادیو، و تلویزیون و ... داشته باشیم، اما اگر فاقد ارتقای نیروی مقاومت در میان خلق باشیم، تمامی آن ابزارها فاقد معنا خواهند بود.

اگر بگویی "ما بلحاظ ایدئولوژیک نیرومندیم، موارد بسیاری را بر زبان می‌آوریم، اما خلق مقاومت نکرده، جامعه فرودست باشد، در برابر دشمن جنگی وجود نداشته باشد، آنگاه آن ایدئولوژی چه معنایی دربر خواهد داشت؟ پس ایدئولوژی فعالیتی است که انسان‌ها را در برابر دشمنانشان بسیج می‌کند. در آنصورت است که ایدئولوژی معنا می‌یابد.

هستند بسیاری که تحت نام فعالیت ایدئولوژیکی مواردی را بر زبان می‌رانند. [واقعیت] مدرنیته‌ی کاپیتالیست را نشان می‌دهند، ترانه‌ای می‌خوانند، داستانی می‌نویسند، رمانی را به رشته تحریر درمی‌آورند، تئوری‌ای را گسترش می‌دهند، ده‌ها کتاب تالیف نموده و منتشر می‌کنند، اما این‌ها در میان خلق، سرهلدان (قیام توده‌ای) و بپاخیزی بوجود نمی‌آورند. جوانان و زنان را به [میدان] سرهلدان نمی‌کشاند. در غیر آنصورت، بایستی این عملکردها زیر سئوال رفته و مورد مواخذه قرار گیرند. به این علت بایستی بطور صحیح از آن استفاده نماییم. نباید تمامی سخنان و کلماتی که بر زبان رانده می‌شوند به‌مثابه‌ی [مفاهیم] ایدئولوژی در نظر بگیریم.

اکثرا اینچنین گفته می‌شود: "فلان شخص بلحاظ ایدئولوژیک غور و تبحر بسیاری دارد." خب بلحاظ اید‌ئولوژیک توانمند است، اما اگر به طرز زندگی روزانه‌اش بنگریم، در می‌یابیم که او بازنمود فردگرایی و خودخواهی است. بلحاظ مقاومت در برابر دشمن نیز بازنمود راست‌گرایی و اپورتونیسم است. و در تعامل و برخورد با ارزش‌ها بازنمود مصرف‌گرایی است.

پس کجای این شخصیت ایدئولوژیک است!؟ به این علت زمانی که ما درس ایدئولوژیک را می‌بینیم قبل از هر چیز بایستی آگاهی خود را در مورد ایدئولوژی تصحیح نماییم. ایدئولوژی مقوله‌ای مادی و کمی نمی‌باشد. برخی‌ها می‌گویند که ما بلحاظ اید‌ئولوژی نیرومند شده‌ایم؛ چه کار کرده‌اند؟ ده روزنامه منتشر کرده‌اند، دو مجله منتشر کرده و چند مرکز پخش رادیویی و تلویزیون دارند. بدین جهت می‌گویند که از جنبه ایدئولوژیک نیرومند بوده و بسیار خشنوداند که به این میزان از امکانات دسترسی دارند.

اما آیا این [ امکان آنها] خلق را به قیام وامی‌دارد؟ آیا نیروی مقاومت را در میان خلق تقویت می‌نماید؟ میزان واکنش و نفرت خلق را در مقابل دشمن بالا می‌برد؟ آیا جوانان را به کوهستان هدایت می‌کند؟ زنان را در مقابل تمامی فرهنگ تجاوز، غصب، خشونت و انکار به عصیان وامی‌دارد؟ اگر که تمامی آن اقشار را به سوی سرهلدان و بپاخیزی نکشاند، پس ایدئولوژیک نمی‌باشد.

پس اید‌ئولوژی نیرومندی و تقویت واکنش خلق و سازماندهی اجتماعی آن است. بپاخیزی اجتماعی در برابر تمامی چیزهای نادرست است. بدین خاطر بایستی قبل از هر چیز ایدئولوژی را بدین‌گونه درک نموده و بدرستی نیز تفهیم نماییم. اما چنین موردی هم وجود دارد؛ ممکن است یکی چنین بگوید: "آیا ایدئولوژی ارتباطی با مطالعه و کتب ندارد؟" بله به آن مربوط است و ارتباط بسیار ژرف و تنگاتنگی نیز با آن دارد. سئوال مهم اینجاست که این ارتباط برای چه بوده و چگونه است؟ به همین علت انسان بایستی آن را بخوبی درک نماید. اصولاً علومی که در خدمت چاره‌یابی مشکلات خلق، قرار نگیرند، ایدئولوژیک نمی‌باشند، بلکه تابعیت، یعنی مطیع دیگری بودن است.

مثلا اکنون یک کانال تلویزیونی داریم. اما اگر محتوا و کیفیت برنامه‌هایش متفاوت از نظام [حاکم] نباشد، فایده‌ای برای خلق ما دربرنخواهد داشت. دارای محتوای ایدئولوژیک وابسته به حاکمان بوده؛ نه ایدئولوژی متعلق به آزادی‌خواهی خلق. چون که تغییر و دگرگونی بوجود نیاورده و انسان‌ها را نسبت به درد و رنج‌شان به غور و تفکر وانمی‌دارد. بجای آنکه توجه انسان‌ها را به چنین مواردی جلب نماید، بسوی محیطی دیگر منحرف می‌نماید.

توجه کنید، مثلاً پاپ "ژان پل" دوم وجود داشت، که اکنون کسی دیگر بجای او نشانده شده است، تمامی دنیای کاتولیک، بلحاظ معنوی از طرف او اداره می‌شد. او دشمن کمونیسم بود. همانطور که امروزه "فتح‌الله‌یان" در میان مسلمانان کمربند سبز را علیه کمونیسم گسترش می‌دهند؛ پاپ و کلیساهای کاتولیک‌ نیز از سوی مسیحیان علیه کمونیسم اینگونه برخورد می‌کردند. به چه کارهایی می‌پرداختند؟ محیطی پنبه‌‌گون (مخملی)، خیالی و رویایی، مجازی و شکلی را ترسیم می‌کردند تا توجه انسان‌ها را نسبت به واقعیت منحرف سازند. مثلا گرسنگی، جنایت، تجاوز، پلیدی، فرودستی و هر چیزی دیگری در آمریکای لاتین وجود داشت، پاپ در آنجا کشور به کشور می‌گشت، به آرژانتین، برزیل، کاستاریکا و به دیگر کشورها می‌رفت. در آنجا چه می‌گفت؟: "ما همه برادریم، چه ثروتمند چه فقیر همه برادریم، مهم آن است که از کلیسا و روح‌القدس دور نگردیم، موارد دیگر مهم نیستند چون که این دنیا [و زندگانی] گذرا و موقتی است." در واقع هدف پاپ از گفتن این وعظ‌ها آن بود که انسان‌ها را از واقعیت [زندگی] خود دور نموده تا متوجه دردها و مشکلات خویش نگردند. مثلا یک بار در کشور کاستاریکا کشیشی نزد او می‌رود و می‌گوید: "خب اینهایی که تو می‌گویی واقعیت دارند اما ملت ما در اینجا گرسنه‌اند و نانی برای خوردن نمی‌یابند." بعد از اندک مدتی، آن کشیش کشته می‌شود. چرا؟ چون که او می‌خواست [نظرش را] از چیزهای دور و [نامشخص] بسوی واقعیت زندگی مشقت‌بار خلق معطوف دارد. اما او (پاپ) نمی‌خواست ملت بسوی حقیقت هدایت شوند. چون که اگر انسانی را به سوی حقیقت سوق دهی آنوقت از خود واکنش بروز می‌دهد، و در آن صورت مبارزه ارتقاء و گسترش می‌یابد. بنابراین سیستم حاکم دچار بحران می‌شود و او هم نمی‌خواهد چنین چیزی رخ دهد.

به‌همین علت دقت نماییم که اید‌ئولوژی باید به چه چیزی بپردازد؟ می‌بایست چالش‌ها و تناقضات را افشا نموده و در زندگی و منظر انسان‌ها نمایان سازد. انسانی که آن را درنیابد نیز متوجه گرداند تا در برابر دشمن از خود واکنش نشان دهد. اید‌ئولوژی دماگوژی نیست. اید‌ئولوژی یافتن دنیایی مجازی نیست که انسان متوجه درد خود نگردد. ایدئولوژی مشخص و ملموس بوده، فرمول و تئوری‌ای ازبر شده نیست. واقعیت زندگی را در بالاترین سطح بازنمود داده، تئوریزه نموده و با زبانی مناسب به انسان‌های مختلف می‌رساند. و بر اساس آن واکنش انسانها را در برابر آن ناحقی‌ها گسترش می‌دهد. نخستین شرط قبل از هر چیز آن است که ما شناخت خود را نسبت به اید‌ئولوژی تغییر دهیم. یعنی اید‌ئولوژی چنان چیزی نیست که با لفافه‌گویی و ازبرکردن همگون شود، کاملا بالعکس آن است، اید‌ئولوژی ارتقاء دادن سطح واکنش انسان‌ها در برابر ناحقی، اقتدار، آسمیلاسیون، و انکار می‌باشد. یعنی در کنکاش و جستجوی حق، عدالت، علم، معرفت و آزادی می‌باشد.

فعالیت ایدئولوژیک فعالیتی دائمی است

مسئله‌ی دیگری که باید بر آن تامل نماییم این است که اید‌ئولوژی مقوله‌ای کوتاه مدت نبوده بلکه فعالیتی همیشگی و مداوم است. بویژه مبارزه‌ی اید‌ئولوژیک در هر جا بایستی بدون گسست و انقطاع انجام شود. چون اگر توام با توقف باشد، مسائل و مشکلاتی را با خود به همراه خواهد داشت. اگر دقت نماییم امروزه دشمن ما چه در سطح منطقه و یا چه در سطح بین‌الملل نیروهای حاکم و فرادست و دشمن خلق‌ها در جهان بطور پیوسته و مداوم خلق‌ها را زیر آوار بمباران فکری قرار می‌دهند. هدفشان از این بمباران فکری این است که شیوه‌ی زندگی [مطلوب] خود را در هر جا حاکم گردانند. برای اینکه خلق‌ها را تابع خود گردانیده تا بتوانند [پایه‌های] حاکمیت خود را بیشتر استحکام بخشند. به همین علت هنگامی که در انجام مبارزه‌ی اید‌ئولوژیک اهمال نمایی، به این معناست که به دشمن مجال توانایی کسب موضع در میهن و جامعه و سازمان‌ات را خواهی داد.

همچنین اید‌ئولوژی ـ به‌ویژه در مبارزه ـ برای یافتن متُد چاره‌یابی دارای نقشی اساسی است. اگر امروز به آزادی باورمندیم و برای آزادی مبارزه می‌کنیم، سبب آن است که ما دیگر باور کرده‌ایم که استعمار، اشغال، استثمار و حاکمیت؛ مولفه‌هایی نادرست و انحرافی‌اند که بایستی محکوم گردند و آلترناتیو آن بوجود آید. و بجای آن بر رابطه میان خلق‌ها و انسان‌ها، آزادی، برابری، عدالت و دموکراسی حاکم شود. این را همچون مواردی صرف اتوپیک و خیالی بر زبان نمی‌آوریم. بلکه زمانی بر زبان می‌آوریم که می‌بینیم سیستم سنتی و اقتدارگرا دیگر جوابگوی نیازهای واقعی انسان‌ها و جامعه نیست. تضعیف شده و بحران‌زا گشته و تخریبات بوجود می‌آورد، ما متوجه اینها می‌گردیم. و هر اندازه که این موضوع را دریابیم، بر کنکاش ما در پروسه‌ی یافتن آلترناتیو افزوده می‌شود. یعنی ما چگونه چیزی نو خلق کنیم که بدانگونه نبوده و بجایش، آنچه که در شان انسان باشد تا بتواند شرافتمندانه زندگی نماید را بیافرینیم، برای این مهم در جستجوی زمینه‌ای نوین بوده و مبارزه جهت نیل به آن را پیشبرد می‌دهیم.

بی‌تردید این مبارزه فقط در زمینه‌ای که ما می‌خواهیم پیش نمی‌رود. مخالفان ما وجود دارند، و منظورمان از مخالفان نه فقط نیروهای معمولی، بلکه نیروهای بزرگ منطقه‌ای و بین‌المللی می‌باشند. این نیروهای مخالف همیشه در پی آن خواهند بود تا هیچگاه برنامه‌ها‌ی ما به نتیجه دست نیابد، درصددند تا ما را متوقف نموده، شکست داده و حتی پشیمان کنند. در این صورت چگونه می‌توانیم به مبارزه ادامه دهیم؟ چگونه بتوانیم موانع پیش روی خود را از میان برداریم؟ چگونه خواهیم توانست بی ‌تردد و توقف به سوی اهداف خود پیش رویم؟ زمانی که خود را ازنو بسازیم، خلاقیت، نیرو، ادعا، و اصراری را بیابیم که دشمن نتواند مانع پیشروی ما گردد. ...

برگرفته از کتاب ایدئولوژی اثر شهید رستم جودی

Parve bike |

KOVAR PIRTÛK DOSYAYÊN BI DENG LÊGERÎN TÊKILÎ

Warning: Trying to access array offset on value of type bool in /home/komunar/public_html/fa/includes/reklamlar.php on line 37

Warning: Trying to access array offset on value of type bool in /home/komunar/public_html/fa/includes/reklamlar.php on line 38

Warning: Trying to access array offset on value of type bool in /home/komunar/public_html/fa/includes/reklamlar.php on line 39

Warning: Trying to access array offset on value of type bool in /home/komunar/public_html/fa/includes/reklamlar.php on line 40

Warning: Trying to access array offset on value of type bool in /home/komunar/public_html/fa/includes/reklamlar.php on line 41

Warning: Trying to access array offset on value of type bool in /home/komunar/public_html/fa/includes/reklamlar.php on line 42